پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، خوش آمدید به سایت من . لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب اين وب سایت ، ما را از نظرات و پيشنهادات خود آگاه سازيد و به ما را در بهتر شدن كيفيت مطالب ياري کنید.
 
آمار
امروز : 14
ديروز : 27
افراد آنلاين : 1
همه : 2549
 
ورزش هاي سنتي ايراني
نوشته شده در ۲۱ دى ۱۳۹۶
ساعت : ۰۱:۰۴:۵۷
نویسنده : زهرا
نظرات (0)

ورزش باستاني، ورزش بسيار خوب و مهمي است. اين ورزش را ادامه دهيد و پيش برويد. شايد كارهاي ديگر و بيشتري هست كه مي­شود آنها را انجام داد؛ تمرين كرد و حتي به ورزش باستاني افزود. فنوني را به ورزش باستاني معمول، اضافه كنيد. فنون و حركاتي كه امروز در ورزش باستاني است، يك دفعه به وجود نيامده است. كساني كه توانايي جسمي داشتند و وارد بودند، به تدريج، اين فنون و حركات را به وجود آوردند. بنابراين، از اين بيشتر هم مي شود. فرض بفرماييد شما چرخ زدن را مثلاً به اين شكل خاص انجام مي­دهيد؛ شايد به شكل هاي ديگر هم بشود فكر كرد و انجام داد يا راهي پيدا كرد و كارهاي ديگري به وجود آورد. لابد در بين شما چنين نوآوري هايي هست. در اين جا شايد كساني از شما نخواهند نوآوري ها را بروز دهند؛ چون شرايط، آماده نيست و ما گود مناسبي كه آقايان بخواهند هنرنمايي كنند، نداريم. بر حسب كيفيت مورد امكان خودتان و متناسب با وضع جسماني تان، بر آن چه كه هست، اضافه كنيد. اگر شما بتوانيد با اين كاري كه انجام مي دهيد، افراد تنبل را وادار كنيد كه به شوق بيايند و ورزش كنند، بدانيد كه ثواب و خدمت بزرگي انجام داده­ايد.1

دنبال ورزش هايي بگرديد كه بومي ماست و مردم از آنها خبر ندارند؛ مثلاً من ورزش چوگان را ديده ام؛ يك ورزش ايراني است. الآن هم در دنيا معمول است... ولي ما اصلاً بازي چوگان را بلد نيستيم. اصلاً نمي دانيم چوگان چيست! بياييد اينها را احيا و زنده كنيد؛ چون جزو فرهنگ شما و اصلاً جزو مليت شماست.2

 
تاريخچه ورزش در ايران

تاريخ ورزش و برگزاري مسابقات ورزشي در ايران باستان، آن طور كه بايد و شايد، روشن و آشكار نيست. ورزش ايران در بعضي بخش ها از قدمت بيشتري نسبت به ورزش يونان برخوردار است. در يونان باستان، بازي هاي المپيك شامل دويدن، كشتي، مشت زني، اسب دواني، ارّابه راني و پنجگانه بود؛ اما در ايران، ضمن اين كه بعضي از اين ورزش ها سابقه بيشتري دارد، ورزش هايي مثل تير و كمان، قايق راني و... رايج بوده است.

در ميان كشورهاي مشرق زمين، بي گمان ايران، تنها كشوري بود كه در نظام تعليم و تربيت خود، بيشترين اولويت را به ورزش و تربيت بدني داده بود، ايرانيان به اهميت و ارزش توانايي و سلامتي بدن، به عنوان يك وسيله بسيار مهم براي فراهم آوردن ارتشي سلحشور و پيروزمند، پي برده بودند.

هرودوت، مورخ مشهور يوناني مي نويسد: «ايرانيان از پنج سالگي تا بيست سالگي، سه چيز را مي آموختند؛ سواري، تير و كمان و راستگويي».

 
ورزش زورخانه اي

ايرانيان از ديرباز به ورزش هاي جنگي و ميداني، علاقه داشتند و يكي از اهداف عالي آنها از ورزش هاي پهلواني و جنگي، آماده ساختن خود براي كشتي گيري و نبرد تن به تن بوده است و داستان هايي چون در آويختن رستم با ديو سفيد، كشتي گرفتن رستم و سهراب، جنگ تن به تن بهرام با كوت (سردار رومي) و نيز داستان ها و جنگ هايي كه در داراب نامه، سمك عيار، حسين كرد و ديگر داستان هاي عاميانه آمده، همه دلالت بر مقام و اهميت فوق العاده كسوت پهلواني نزد ايرانيان دارد.

اين ورزش به دليل توجه پيشينيان به قدرت بدني بالا، براي غلبه بر دشمنان در جنگ ها، ارزش خاصي داشته و جزئي از فعاليت هاي روزمره مردان، بوده است و پرورش روح و جسم به موازات هم كه شعار اين ورزش كهن است، در آداب و رسومش رخ نمايي مي كند و هر بيننده اي كه براي نخستين بار به اين مكان قدم بگذارد، به آن مجذوب مي شود. ضرب زورخانه، توسط مرشد نواخته مي شود و ورزشكاران با كسب اجازه از پيش كسوتان، مرشد و حضار، دست راست خود را به كف گود مي زنند و مي بوسند و با اداي احترام به اين گود مقدس، جهت احياي قواي جسمي و روحي، وارد گود مي شوند و با نواي ضرب مرشد، به ورزش مي پردازند. قدمت ورزش زورخانه اي يا باستاني، بنا بر شواهد تاريخي، تقريباً به اوايل قرن هفتم هجري مي رسد.

17 شوال كه سال روز جنگ خيبر است، در تقويم ايرانيان به نام روز ورزش پهلواني و زورخانه اي، تعيين شده است. ورزشكاران اين رشته پيوسته به اميرالمؤمنين عليه السلام اقتدا مي كنند.

رسم است كه هر ورزشكار باتجربه، پيش از ورود به گود، سنگ بگيرد. سنگ گرفتن، از بهترين و دشوارترين حركت هاي ورزشي باستاني است. شنا رفتن نيز آداب مخصوصي دارد. قبل از شروع شنا، مرشد با خواندن اشعار پندآميز و غزليات عرفاني، عشق به حق، پرهيز از آلودگي و روح پهلواني و دلاوري را در جوانان ورزشكار برمي انگيزد؛ سپس مياندار و ديگر ورزشكاران، تخته شناها را برمي دارند و در پي هم در گود مي ايستند و مياندار، ميانداري را به ورزشكاران، تعارف مي كند و پس از پايان شنا، ورزشكاران برمي خيزند و نرمش مي كنند و اشعار مخصوص توسط مرشد خوانده مي شود.

پهلوان شدن و دست يافتن به پهلواني، بدون ورزش هاي زورخانه اي و آموختن فنون كشتي، ممكن نيست و به همين جهت، ورزش باستاني و آموختن فنون كشتي، از ديرباز در ايران رونق داشته است.

 
ورزش ايراني چوگان

هزاران سال پيش تر از آن كه شاه اسماعيل صفوي بر عمارت عالي قاپو در ميدان نقش جهان اصفهان بنشيند و در محوطه وسيع اين ميدان تاريخي، بازي چوگان تماشا كند، شاهزادگان هخامنشي در سال هاي 600 پيش از ميلاد مسيح، نشسته بر اسب، آرايش نظامي مي گرفتند و چوگان به راه مي انداختند. چوگان به دليل رواج در ميان پادشاهان و بزرگان، به بازي شاهان نيز معروف بود و سواركاران ايراني مي توانستند استعداد اسب هاي جنگي خود را در بازي چوگان، محك بزنند. آثار به دست آمده از هزاره هاي گذشته، بيان گر آن است كه چوگان از ايران به هندوستان رفت. رودكي نيز نخستين شاعري است كه پس از اسلام از چوگان سخن گفت و فردوسي داستان بازي چوگان سياوش و افراسياب را به نظم درآورد؛ اما چوگان در دوره صفويه به شكوفايي رسيد. اسناد تاريخي نشان مي دهند كه شاه عباس صفوي خود چوگان باز بود و حتي پيش از آن كه اصفهان را پايتخت اعلام كند، در قزوين كه پيش از اصفهان پايتخت ايران بود، چوگان بازي مي كرد. در دوران حضور شاه عباس در اصفهان بود كه ميدان تاريخي نقش جهان، براي بازي چوگان بنا نهاده شد. در همان زمان كه ميدان نقش جهان ميزبان صدها سواركار چوگان بود، افسران انگليسي در دوره استعمار، توانستند چوگان ايراني را در باشگاه كلكته بياموزند و آن را با خود به اروپا ببرند. در سال ۱۸۶۰م. چوگان در انگلستان متداول شد و با اين كه اكنون چوگان در بيش از ۷۷ كشور جهان به صورت حرفه اي جريان دارد، اما از همان دوره صفويه در ايران رو به فراموشي گذاشت و امروز تعداد كمي ورزشكار حرفه اي چوگان در ايران وجود دارند

:: موضوعات مرتبط: ورزش هاي سنتي
:: برچسب‌ها: باستاني،چوگان،تاريخچه،زورخانه،ايراني،



ارسال نظر
نام :
ایمیل :
سایت :
پیام :
خصوصی :
کد امنیتی :
[ ]